Femke logt op blogger

Links
Volgen op Twitter
Kalender
januari 2012

M D W D V Z Z

« nov

1

2 3 4 5 6 7 8

9 10 11 12 13 14 15

16 17 18 19 20 21 22

23 24 25 26 27 28 29

30 31

Femke logt op blogger

Geplaatst door Femke

20 november 2011 @ 18:09 | Femke logt op blogger | Berichten (0)

Nog steeds doet weblog.nl het niet goed. Ik ben daarom verhuisd naar www.femkegaatbammen.blogspot.com

Tot ziens!

Verhuizing naar blogger

Geplaatst door Femke

4 oktober 2011 @ 23:20 | Verhuizing naar blogger | Berichten (0)

Na lang twijfelen gaven de ervaringen van vriendin K de doorslag. Ik stap over van weblog.nl naar blogger. Blogger ken ik al uit een ver verleden en die beviel me toen goed. Weblog is op mijn laptop traag, mijn wifi kan het laden van de pagina bijna niet aan. En nu de migratie ontzettend lang duurt en het loggen daardoor nog steeds niet soepel verloopt is het moment van overstappen aangebroken.

Je kan vanaf vandaag mijn belevenissen lezen op www.femkegaatbammen.blogspot.com

De berichten op deze website blijven staan. Een aantal berichten zijn gekopieerd naar blogger. Je kan daar mijn avonturen tot en met decemeber 2010 lezen.
Voor eerder logjes kan je op deze website kijken.

Tot ziens op www.femkegaatbammen.blogspot.com

Icsi 1 of toch icsi 0?

Geplaatst door Femke

27 september 2011 @ 22:14 | Icsi 1 of toch icsi 0? | Berichten (0)

Vakantiexa0doet goedxa0zeggen ze en dat leek te kloppen. De ideale IUIxa0 vond op vakantiedag 3 plaats en ondanks de ontspanning leverde het niks op…. na 2 weken werd ik ongesteld. Een domper en een emotionele gebeurtenis. Dit was het signaal dat ik over ging stappen naarxa0ivf/ icsi. Iets wat ik niet bedacht had toen ik 2 jaar geleden de weg naar moederschap insloeg.

De tranen hebben rijkelijk gevloeid. Deze stap voelde als het begin van het einde. Maar 3 puncties en met een beetje pech dus ook maar 3 pogingen. En wat als dat niet zou lukken? Is dat het moment dat ik afscheid moet nemen van mijn enige droom in mijn leven, het hebben van een gezin?
Ik ken vooral verhalen waarbij ivf/ icsi nog niet het gewenste effect gaven. Of dat het wel 7 pogingen duurde voordat er een zwangerschap optrad. Iets wat voor mij niet weggelegd is aangezien ik geen goudboom in de tuin heb staan.
Deze voorbeelden hielpen me niet om mij positief te stemmen.

Maar wat ik last van die negatieve gedachtes. Dit was niet de manier om deze nieuwe weg in te slaan. Dus tijd voor een kick-under-the-but en die werkte. Op het moment dat ik ongesteld werd ging de knop om. Er was actie in de tent en die actie levert een reeele kans op een zwangerschap op! Vol enthousiasme zette ik op dag 1 de decapeptyl spuit. Pijnlijk maar ach het is voor een goed doel. Op dag 2 kwam daar Gonal-F bij en op dag 4 was echo 1. De dokter kon nog niet zeggen hoeveel eitjes er groeide maar er groeide iets.

Mijn positieve modus bleef. Het boek van Susan Smith, zwanger met lichaam en ziel, bracht me meer in contact met mijn gevoel en mijn lijf. Het voelde goed om zo tegen de ivf aan te kijken.

En ineens was er toch die klap. De echo op dag 11 liet maar 4 kleine folikels zien en 1 grotere. Weinig folikels dus! Mogelijk te weinig om met icsi (want dat gaat het worden) een zwangerschap op gang te brengen. Weinig folikels maakt de kans kleiner op een fantastisch ei en al helemaal op een geweldig embryootje. Is dat een punctie waard? De punctie telt als poging en ik heb er maar 3 te gaan….. daar wil ik dus spaarzaam mee omgaan.

De dokter ziet de teleurstelling in mijn ogen. Ze is realistisch en zegt dat ik er niet op moet rekenen dat bij een volgende cyclus er op eens wel 12 folikels groeien. Mogelijk zijn het er 1 of 2 meer.

Ze stelt voor om bij de volgende echo een keuze te maken. Of toch een punctie bij de folikels die dan doorgegroeid zijn of een escape iui.

Dit had ik niet bedacht toen in mijn eerst spuit decapeptyl zette. Dit zou een goede poging worden met een mooie kans op een zwangerschap. Wat is er tussen dat moment en nu mis gegaan? Waarom laat mijn lijf mij zo in de steek? Waarom lijk ik eerder een stap achteruit dan vooruit gezet te hebben?

Het piekeren stemt me somber, de tranen die erbij vloeien ook. Ik wil niet somber zijn. Ik wil kijken naar mogelijkheden en kansen. Ik wil dat er bij de volgende echo 5 folikels te zien zijn en dat de arts dan voorstelt om een punctie te plannen. Dat er uit die folikels 5 mooie eitjes komen en dat ze alle 5 bevrucht raken en gaan delen. Dat er 2 terug geplaatst wordenxa0en ik zwanger raak. En dat de 3 andere de vriezer ingaan om te ontdooien als ons gezin uitgebreid wil worden met een 2e kindje. Dat wil ik en dat hou ik voor ogen. Eens komt er een moment dat de zeilen goed staan en ik een behoude vaart heb met een veilige aankomst in de haven. Ooit word ik zwanger! En dat ooit is vast dichtbij.

Uit de lucht

Geplaatst door Femke

24 september 2011 @ 13:47 | Uit de lucht | Berichten (0)

Door de migratie van web-log.nl ben ik 4 weken uit de lucht geweest. Niks ernstigs. Geen zorgen. Ik ben weer online!

Je kan me ook op twitterxa0volgen.

Next step

Geplaatst door Femke

23 augustus 2011 @ 21:50 | Next step | Berichten (2)

Het was een optimale poging maar dat heeft niet mogen baten….. ik ben ongesteld geworden!
Na het gepieker, gedenk, gepraat en gebrainstorm van de afgelopen week was uiteindelijk het roze wc-paiertje de trigger.
Ik heb de kliniek opgebeld en gevraagd welke stappen ik moet zetten om met IVF te starten. Zo kan het niet verder.

Het voelt heel dubbel. Ik wil geen ivf, ik wil gewoon zwanger worden. Maar ja, dat gewoon is bij mij niet zo gewoon.
Ik heb Hem ingelicht en hij snapt het en staat er achter. Fijn.
De kliniek hopelijk ook maar dat hoor ik volgende week. Dan mag ik naast de echo ook een gesprek met de dokter hebben.
The next step is gezet.

Next step

Geplaatst door Femke

@ 19:50 | Next step | Berichten (0)

Geluk wat niet lukt

Geplaatst door Femke

21 augustus 2011 @ 11:33 | Geluk wat niet lukt | Berichten (5)

Het is stil op deze weblog. Best heel stil. Deels is dit te wijten aan de vakantieperiode die ik veel in het buitenland doorgebracht heb. Heerlijk! Maar ook confronterend. Was het niet vorig jaar dat ik met vriendin M fantaseerde dat we in 2011 met kindjes op vakantie zouden gaan? En deed ik dat 2 jaar geleden ook al niet? We hebben het er dus maar flink van genomen zo zonder kinderen! Want wie weet is het volgend jaar wel anders.

Het is hier ook stil omdat ik niks nieuws te melden heb. Er is al zoveel gezegd de afgelopen jaren. Zoveel dat het me onzinnig lijkt om iedere maand weer opnieuw te schrijven wat ik de maand ervoor al heb geschreven en de maand daarvoor ook al.

Tot vannacht. Ineens brak er iets. Ineens voelde ik me heel alleen. Wat mis ik iemand in mijn leven die me lekker vastpakt, die laat merken dat hij van me houdt. Die er is als ik wakker wordt, waar ik dan fijn tegenaan kan kruipen, die met me meeleeft in dit proces en het samen met mij doorloopt. Die af en toe de zorgen, twijfels en angsten van me overneemt en die me gerust kan stellen.
Wat mis ik een partner!

De tranen stroomde over mijn wangen. Mijn leven voelde zo leeg. Mijn wens als klein meisje om een gezin te hebben is niet uitgekomen. Ik zit alleen in mijn huis en dat is het. En is dit het ook echt? Is dit wat mijn leven zal zijn de komende 50 jaar? Moet ik het alleen blijven doen? Zal ik nooit samen met iemand in dit huis wonen? Zal ik nooit samen met iemand wakker worden en plannen voor de dag maken? Zal ik nooit samen met iemand ons gekookte diner opeten? Zal ik nooit samen met iemand lui op de bank tv kijken?
Maar zal ik nooit een klein mensje mogen verzorgen en op laten groeien tot een zelfstandig groot mens? Zal ik ook nooit moeder worden?
Is dit het leven wat ik zal leiden? Is dit wat mijn lot is?

De tranen zijn opgedroogt maar mijn gevoel is niet weg. Het is even pijnlijk om te zien dat mensen gelukkig met elkaar zijn en dat ze dat geluk vergroten met de geboorte van een kindje. Dat zij hebben wat ik graag wil hebben. Dat hen gelukt is wat mij al jaren niet lukt en ik niet weet hoe ik dit kan laten lukken. Voor hen is fijn en ik gun het ze. Maar voor nu prikt het ook als een speld in mijn hart. Even voelt hun geluk als mijn pijn.

Het is stil hier. Heel stil. Dat komt ook omdat ik eigenlijk niet meer van deze sombere logjes wil schrijven.

Geluk wat niet lukt

Geplaatst door Femke

@ 09:33 | Geluk wat niet lukt | Berichten (0)

Het is stil hier. Heel stil. Dat komt ook omdat ik eigenlijk niet meer van deze sombere logjes wil schrijven.

hoe is het nu?

Geplaatst door Femke

21 juli 2011 @ 19:00 | hoe is het nu? | Berichten (5)

Lang leve internet op mijn vakantieadres. Zo kan ik je vertellen dat er niks te vertellen is. Helaas geen nieuws op zwangerschapgebied. Heb ivm mijn vakantie een maand overgeslagen. Dus de komende weken komt er ook geen goed nieuws.

Emotioneel gebeurd er van alles. Ik blijf nadenken over wat de juiste weg op dit moment is. IVF komt steeds dichterbij en ik sta er open voor. Maar dan moet mijn verzekaar wel meewerken. Die heeft geen contract meer met de kliniek. Omdat ze me dat niet verteld hebben en ik het van de kliniek te horen kreeg, zit ik midden in een bezwaar-procedure. Als ze me dit eerder hadden laten weten dan was ik overgestapt naar een andere verzekeraar maar omdat ik er pas in maart achterkwam was daar geen mogelijkheid meer toe.
Ondertussen blijf ik bezig met IUI. Daar moet ik ook zelf 20% van betalen maar dat is nog te overzien.

Het contact met Hem is goed. We zien elkaar af en toe en dan weet ik weer dat ik dit met hem wil doen. Dat is wel anders als ik weer ontdek dat de poging niet gelukt is. Dan lonkt een nieuwe Hem maar ja… waar vind je die? En vooral iemand die ook in het leven van het kind een rol wil spelen, welliswaar een kleine maar het is er wel 1. En dan is het ook handig als het tussen Hem mij klikt. Eigenlijk is dat voorwaarde nummer 1. Bij een klik is het voor te stellen dat we samen naar een kindje toewerken. Bij een afkeer dan moet ik er niet aan denken om een kindje met zijn genen te krijgen.

Ik probeer positief te blijven maar regelmatig denk ik na over een leven zonder kinderen. Als oude vrijster. Geen man, geen gezin en geen huisdieren. Het beeld ziet er eenzaam uit. Ondanks dat ik een groot sociaal netwerk heb. Maar ja, die zetten allemaal wel de stap naar een gezin en de prioriteiten komen logischer wijs daar te liggen en niet meer bij vriendschappen.
En wat lijkt het me geweldig om zelf een gezin te hebben. Om een kindje te mogen opvoeden tot een zelfstandig functionerende volwassene. Om samen met dat kindje (of 2) gezinstradities te ontwikkelen en een rugzak met herinneringen te vullen.
Het beeld als moeder kan ik dus nog niet loslaten. Ook al ben ik soms bang dat ik dit moet gaan doen. Een garantie op moederschap is er niet en door de jaren heen lijkt hij steeds verder weg te raken.

Maar voor nu blijf ik genieten van mijn vakantie en hoop ik snel ongesteld te worden. Dan kan ik gewoon een poging wagen voordat vakantie 2 start en hoeven we ons niet weer in allerlei bochten te wringen om de IUI door te laten gaan.
Je leest het, slecht heb ik het niet maar het zou wel net iets beter kunnen.

hoe is het nu?

Geplaatst door Femke

@ 17:00 | hoe is het nu? | Berichten (0)

Volgende pagina »

Disclaimer | Privacy & Cookie | Copyright notice | Voorwaarden | Melding maken

januari 2012
M	D	W	D	V	Z	Z
« nov
						1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13	14	15
16	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31